สืบเนื่องมาจาก มีเพื่อนของเราท่านหนึ่ง ได้แอดเราโดยตั้งชื่อให้ว่า มหากาพย์"วาย"ปราณ เรารู้สึกเป็นเกียรติมากจึงขอตั้งหัวข้อเอนทรี่วันนี้โดยใช้ตำแหน่งที่เพื่อนเราคนนั้นแต่งตั้งให้
มาเริ่มกันเลยดีกว่า
หลังจากเราอ่านอิเหนาไป 1/4 เล่ม เราก็รู้สึกได้ถึงความ Y ที่มิอาจทานทนได้
หุๆๆๆๆ ขอบอกไว้ก่อน อิเหนาที่เราอ่านนั้นเป็นฉบับถอดความเป็นร้อยแก้ว
ถึงแม้จะเป็นฉบับถอดความ แต่ก็ถอดความมาได้ครบถ้วน และร้อยเรียงเป็นร้อยแก้วที่งดงาม
.....
5555555555555555555555555555+
......
ขอแนะนำตัวละครก่อน
อิเหนา หึๆๆๆๆ ชายโฉด ที่เด็กไทยโดยเฉพาะผู้หญิงรู้จักกันเป็นอย่างดี ความจริงเราเกลียดมันมาก มีหลายอย่างที่ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดมัน แต่ทว่า วันนี้เรามาพูดเรื่อง YY กันดีกว่า
บุษบา นางเอกของเรื่อง คิดว่าคนคงรู้จักกัน ในตอนท้ายๆ เธอจะปลอมตัวเป็นชาย มาทำให้เรื่องนี้ Y มากขึ้น
สียะตรา น้องชายของบุษบา
สังคามารตา คู่ Y เอ๊ย!! คู่หู และอนุชาสุดที่รักของอิเหนา (จริงๆเป็นเชลยศึก แต่อยู่กะอิเหนามาแต่เด็ก อิเหนาจึงรักมาก)
........
เรื่องย่อๆนั้น ทุกคนคงรู้หมดแล้ว เราจะขอเริ่มจริงๆเลยละกัน
ตอนแรก ที่พวกเราเริ่มสัมผัสความ Y ของเรื่องนี้ คือในบทเรียนม....6 หรือ 5 หว่า ช่างเหอะ เอาเป็นว่าม.ปลาย ตอนที่พวกเราเรียนนั้นเป็นตอนที่วิหยาสะกำ โอรสของระตูผู้หนึ่งมาขอบุษบา แต่ท้าวดาหาได้ยกบุษบาให้แก่ระตูจรกาไปแล้ว (บุษบาหมั้นกับอิเหนา แต่อิเหนาไปหลงรักจินตะหรา ท้าวดาหาพระราชบิดาของบุษบาโมโหมากจึงประกาศว่าถ้าใครมาขอบุษบาก็จะยกให้เลย ทีนี้ก็มี 2 คนนี้มาขอ แต่จรกามาก่อน) ทว่าวิหยาสะกำนั้นหลงรูปบุษบามากแทบเป็นแทบตาย พ่อวิหยาสะกำเลยจำใจยกทัพมาแย่งชิงบุษบา (ขอไม่ใช้ราชาศัพท์ละกัน) แน่นอนว่าวิหยาสะกำก็มา ฝ่ายท้าวดาหามีลูกชายคือสียะตราก็อายุยังน้อยยังสู้รบไม่ได้ จึงขอความช่วยเหลือไปยังเมืองพี่เมืองน้อง ก็มีอิเหนามาด้วยล่ะคนหนึ่ง(ตามเรื่องว่า heจำใจมา) และแล้ว พระเอกย่อมชนะไม่ว่าพระเอกมันจะถูกหรือมันจะผิด ทีนี้พออิเหนาชนะ heก็ไปดูศพวิหยาสะกำ แล้วกล่าวว่า
"พินิจดูแล้วก็ใจหายและสงสารยิ่ง หนุ่มน้อยรูปร่างโสภาน่ารัก ถ้าจะนับก็เป็นชายงามคนหนึ่ง ทนต์แดงดั่งแสงทับทิม เพริศพริ้มเพรารับกับคิ้ว เกศาปลายงอนสวยสะดุดตา ทั้งสารพันก็งดงามไปทุกส่วน"
อ่านแล้ว อ๊ากกกกกกกก คิดภาพวิหยาสะกำ หูยยยยยยยยยย
แต่..........นี่อิเหนาพูดนะเนี่ย
เดี๋ยว!!
ขอโทษษษษ นี่เบๆนะยะ มีต่อ
พออิเหนาเห็นสียะตราครั้งแรก อย่างที่พี่ยุ้ยเม้นท์ไว้คราวที่แล้ว "ขนาดโอรสยังงามเพียงนี้ แล้วบุตรีจะงามเพียงไหน"
และ จุดไคลแม็กซ์ อิเหนาเห็นบุษบาปั๊บ ก็ช็อคในความงาม แล้วก็เพ้อ
...อิเหนาตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง พอได้สติก็นึกเสียดายนางเป็นอย่างยิ่ง และนึกโมโหตัวเองที่คาดนางไว้ผิดหมด เหงื่อไหลโทรมไปทั่วกาย กรที่กอดสังคามารตาไว้(?)ก็ตกเหมือนคนไม่มีสติ ไม่รู้สึกองค์ เพ้อละเมอจูบสังคามารตา(!!)แล้วๆเล่าๆ ด้วยฝันไปว่าเป็นบุษบาน้องแก้ว...
นี่เหตุเกิด ณ ท้องพระโรงนะนี่อะไรมันจะ Y ได้อย่างห้าวหาญอย่างนี้
มีอีกๆๆๆ สียะตรา น้องของบุษบามาเล่นกะอิเหนา
...ครั้นสียะตราหลับสนิท อิเหนาก็เผลอไปนึกว่าสียะตราเป็นบุษบาก็โลมเล้า(>>>>เฮ้ย ชั้นคิดมากหรือมันเป็นภาษาโบราณฟระ) ไม่ว่าจะพิศตรงไหนก็เหมือนพี่ทุกอย่าง พิศพักตร์เหมือนเดือนฉายคล้ายพระนางโฉมศรี พิศปรางค์ก็แดงเรื่อเหมือนปรางค์เทวี รัศมีเนื้อก็ใกล้กัน ทั้งโอษฐ์องค์ขนงเนตรนาสาละม้ายแม้นบุษบาทุกอย่าง อิเหนากอดหลงจูบลูบไล้เกี่ยวพันจนบรรทมหลับสนิทไป(!!!!!!)...
อ่านแล้วคิดมากชอบกลง่ะ ฮือๆๆๆ สียะตราแค่10ขวบเองนะ
แล้วตอนที่จรกาอุ้มสียะตราอ่ะ (เค้าก็อุ้มแบบเอ็นดูอ่ะนะ) อิเหนาเห็นแล้วก็รู้สึกร้อนรุ่ม ยิ่งพอจรกาจูบสียะตรานี่ เคืองมากๆๆๆ
แล้วพอสียะตรากลับไปนอนกับแม่ คือองค์ประไหมสุหรีดาหา อิเหนาก็เหงา ให้สังคามารตามานอนด้วย แล้วก็มีฉากเลิฟซีน หึๆๆ
...ฝ่ายอิเหนาเมื่อสียะตราไปแล้วก็คิดถึง เคยคุยเคยชมต่างพระพี่นาง(?) วันนี้ก็จากไปเสียแล้ว จึงชวนสังคามารตาเข้าที่ประทับ(...) เวลาดึกสงัด อิเหนาตื่นขึ้นมาพอรู้สึกก็คลำหาพอพบสังคามารตาก็อุ้มใส่ตักกอดชมเชยตามเคยทุกวันไม่สงสัยโดยไม่ลืมพระเนตรขึ้นดู จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ อิเหนาก็ลืมพระเนตรเห็นสังตามารตาก็อาย ทิ้งสังคามารตาพลันให้อับอายขวยเขินยิ่ง...
อะไรเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ากลัวมากๆๆ
ยังมีอีกมากมายนัก แต่เอาไว้เราจะอัพพร้อมกับภาคอิเหนาตามจีบอุณากรรณ(บุษบาปลอมเป็น ช.)ละกัน หุๆๆๆ
..
ว่าแต่ อ่านแล้วจะหาว่าเราทำลายวรรณคดีมั้ยเนี่ย แงๆๆ ความจริง เวลาเราอ่านเรื่องนี้ใช่ว่าเราจะเอาแต่ Y น้า เราอ่านแล้วเราก็คิดตามไปด้วย ไม่ใช่คิดแต่อะไรแบบนี้ แต่ที่เอาเรื่องนี้มาโพสท์เพราะ ถ้าเอาเรื่องอื่นมาโพสท์เราได้โมโหจนคอมระเบิดแน่ อย่างที่บอก เราเกลียดอิเหนามาก นอกจากนี้เรายังเกลียดพ่อมัน เกลียดองค์ปะตาระกาหลา(เทวดาที่เป็นกำเนิดอสัญแดหวา) และค่อนข้างหมั่นไส้อีพวกวงศ์อสัญแดหวา
คิดดู เรื่องจินตะหรา จะบอกว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างใจง่าย ก็อาจใช่ แต่ถ้าลองฟังคำพูดที่อิเหนาพูดจีบ เราเปลี่ยนความรู้สึกจากใจง่ายเป็นโง่มากกว่า บุษบาก็ด้วย สองคนนี้โง่พอกัน แต่บุษบาโชคดีที่เป็นอสัญแดหวา และที่สำคัญคือสวยสุดในเรื่อง อิเหนาเลยรักมากที่สุด ถ้ามีคนสวยกว่านี้อิเหนาก็คงทิ้งบุษบาไปอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะอะไรน่ะรึ...เพราะความรักสำหรับอิเหนาคือรูปลักษณ์นั่นเอง อย่างน้อยก็จนถึงหน้าที่เราอ่านถึงในขณะนี้
พ่อมัน ท้าวกุเรปัน เราโคตรเกลียดอ่ะ แค่ย่อหน้าเดียวเท่านั้นอ่ะลาก่อนตลอดกาล ท้าวกุเรปัน
ท้าวกุเรปันบอกว่า อิเหนาเป็นลูกชั่ว เพราะใฝ่ต่ำ รักแต่สิ่งชั่ว กลั้วแต่สิ่งเลว คำพูดนี้ด่าอิเหนาว่าโง่ และด่าจินตะหราว่า ต่ำ ชั่ว เลว ทั้งๆที่ความจริงมันกลับกัน เหอะๆๆๆ อ่านแล้วก็ให้คิดว่า คนสมัยก่อน อะไรๆ ก็ให้ผู้หญิงชั่วไว้ก่อน +ตอนวิหยาสะกำมาบุกเมือง ท้าวดาหา+ประไหมสุหรีก็ว่าลูกตัวเองคือบุษบาว่าเป็นตัวนำเรื่องชั่วช้า คือเค้าพูดประชดอิเหนา แต่เราว่ามันน่าน้อยใจแทนผู้หญิงทั้งหลายน่ะนะ
แต่เรื่องนี้ก็มีอะไรดีๆหลายอย่าง เรื่องนี้มีหลายตอนที่สั่งสอนข้าราชการและผู้เป็นใหญ่ทั้งหลาย
งืมๆๆ
เวลาอ่านวรรณคดี เราที่เป็นผู้หญิงก็คงต้องทำใจ ความเชื่อมันว่ากันไม่ได้ เฮ้อ..........
แค่นี้ก่อนละกัน บายๆๆๆ ทุกๆคน
