ขออภัยที่ช่วงนี้ไม่ได้ไปเม้นท์บล็อคใครเลย

แต่หลังจากช่วงนี้ผ่านไป หึๆๆๆ หลังจากเรื่องเอนท์คลี่คลาย รับรองว่าจะไปเยี่ยมบล็อคทุกคนแน่

ป.ล. entry นี้ก็ Y อีกแล้วนะจ๊ะ ใครไม่ชอบอย่าอ่านต่อล่ะ หุๆๆๆ

.

.

มาถึงตอนที่ 2 แล้ว กร๊ากกกกกกก แต่งก่อนประกาศผลเอนท์รอบ 2 กรั่กๆๆๆ

ถึงจะไม่เคยอ่านตอนที่1 แต่ไอ้พวก yyyy ทั้งหลาย อ่านยังไงก็รู้เรื่อง ดังนั้นอ่านซะ!

......................................................................

.

ขึ้นปี 2 แล้วล่ะ......

จากวันนั้น...ในเต็นท์บนภูเขา ที่ผมเริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกของตัวเอง

มันไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไป เรายังคงใช้ชีวิตตามปกติ

มีเพียงภายในตัวผม ที่เริ่มตระหนักได้ถึงภายในตัวผม

.

แต่ผมยังคงดำเนินชีวิตให้เป็นไปตามวิถีที่ควรเป็น

.

I promise, when this time is over

.

" เหนื่อยว้อยยยย" ระหว่างการเก็บเศษกระจก ผมร้องครวญคราง ดิ้นพราดๆไปมาอย่างเด็กเอาแต่ใจ

" เอาน่า...ก็มันช่วยไม่ได้นี่ พวกเราผิดเองนะ " เชอะ! โออิชิ นายพูดอารมณ์บาทหลวงอีกแล้ว แต่เอาเหอะ ถ้าไอ้การตีเทนนิสไปโดนกระจกแตกมันจะทำให้ชั้นได้อยู่กับนายล่ะก็...

.

เฮ่ย!!!! ม่ายยยยยน้าๆๆๆๆ

.

ความจริงแล้วผมเฝ้าเวียนปฏิเสธตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามจะถอนรากความรู้สึกนั้นให้สิ้นไปจากใจ

.

" อ้าว เอจิ เป็นไรไป ทำไมเงียบล่ะ "

โออิชิหันมาถามผมด้วยความแปลกใจ ผมยังคงไม่พูดไม่จา

.

นั่นเป็นเวลาช่วงเย็น

.

ผมมองออกไปทางหน้าต่าง ลำแสงสุดท้ายของอาทิตย์ในวันนั้นส่องกระทบใบหน้าผม...และเค้า

" ไม่มีอะไร รีบเก็บกวาดต่อเหอะ " ผมยิ้มให้กับแสงแดดที่ส่องกระทบ

.

แต่ผมรู้ตัวดี ว่าไม่สามารถปฏิเสธตัวเองได้

.

โออิชินิ่งไป เค้าอาจสงสัย...ผมรู้สึกได้ถึงสายตาที่แปรเปลี่ยนไป

เมื่อเค้าก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดเศษกระจกต่อไป ผมก็แอบลอบมองเค้า

.

ไม่มีทางเลยที่จะทำลายความรู้สึกนี้ทิ้งไปเสีย ตราบใดที่นายยังอยู่ตรงนี้

.

" หืม มีอะไรเหรอเอจิ " เค้าเงยหน้าขึ้นมา

ผมก้มหน้าหลบสายตาโออิชิทันที เส้นผมส่วนหนึ่งร่นลงมาปรกใบหน้าของผม

.

จึงคิดเพียงว่า จงอย่าให้มันงอกงามไปกว่านี้

.

ผมซ่อนสายตาของตัวเองไว้หลังเส้นผมสีดำเหล่านั้น

" เปล่า " ผมแค่นเสียงตอบออกไปเพียงเบาๆ

.

เพื่อที่ว่าวันหนึ่ง เมื่อถึงวันที่เราต้องจากกัน

.

" เฮ้ย เอจิ เป็นไรป่าววะ " เค้าจับมือผมไปเขย่าอย่างแรง

ในเวลานั้น ผิวเนื้อบริเวณข้อมือของผมร้อนผ่าว แต่ปลายนิ้วกลับเสียดหนาวราวกับเลือดไม่ไปหล่อเลี้ยง

.

ต้นไม้แห่งความรู้สึกดังกล่าวนั้นจะได้ไม่สูงใหญ่จนเกินไป

.

" ไม่...ไม่มีอะไร" ในตอนนั้น ลำคอของผมแห้งผาก

ลมเริ่มตีขึ้นมาตามหลอดลม นัยน์ตาผมเริ่มชุ่มไปด้วยน้ำ

แล้วผมก็สะอื้นเบาๆ ตลอดเวลาที่เหลือในวันนั้น

.

แล้วต้นไม้ต้นนั้นจะได้เหี่ยวเฉาไปเองในวันหนึ่ง

.

โออิชิ นิ่งเงียบไป ผมนึกอยู่แล้วว่าเค้าต้องรู้

เราช่วยกันเก็บกระจกเงียบๆ จนเสร็จเรียบร้อย

.

เมื่อเวลาเช่นนี้จบลง ชั้นขอสัญญา...

ต้นไม้ต้นนั้นจะเหี่ยวเฉา

และตายไปโดยไม่โผล่ขึ้นมาใหม่

ส่วนซากของมันนั้น

ชั้นจะเก็บไว้คนเดียว

..........

.......................................................................................

ระหว่างที่แต่งตอนนี้ เราก็ฟังเพลงไปเรื่อยๆ มี

in yeon - OST the king and the clown เพลงเดียวกับตอนที่แล้ว เศร้ามากๆ

take five - seo tai ji ความสุขของคนที่เกิดจากเสรีภาพในการดำเนินชีวิตประจำวัน

shallow sleep - Hyde กรูอยากได้ปีก อยากบินเฟ้ย

kodou - dir en grey ชิงรักหักสวาท + เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด

สรุปว่าหลากอารมณ์มากๆ

คนเขียนอ่านเองมันไม่รู้หรอก แต่ขอเดาว่าฟิคตรูตอนนี้เน่าแหงๆ

...........................................................................

ตอนนี้อ่านเรื่องอิเหนาอยู่ อยากบอกว่ามัน........โคตรเกย์อ่ะแก

อันนี้แถม