01 unnamed

"กรุ๊งกริ๊งๆๆ" เสียงโซ่กระทบกันดังก้องไปมาในหู

.......

ผมพลิกตัวอีกครั้ง จากที่นอนหงาย ก็หันหลังให้กับคนที่นอนอยู่เคียงข้าง

......กรุ๊งกริ๊ง

ดังก้องเข้ามาในหูอีกครั้ง

...

..........โอ๊ย!!! หนวกหู........ว้อยยยย!

ผมนึกด่าอยู่ในใจอย่างรำคาญ แล้วเผลอออกเสียงออกมาในช่วงคำสุดท้ายของประโยค

..

" อืม.." เสียงจากคนที่นอนข้าง พึมพำออกจากริมฝีปากบาง โชคดี...ที่ยังไม่ตื่น

..

ผมหันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ..........

..

ใบหน้ายามหลับใหล ที่น้อยคนนักจะได้เห็น..........ช่างต่างกับช่วงเวลาปกติ จนไม่น่าให้อภัย

..

ผมสีดำนุ่มสลวยปรกใบหน้าขาวนั้นไว้ภายใต้

..

........ผมยื่นมือออกไปสัมผัสมันโดยไม่รู้ตัว

สัมผัสนุ่ม ราวกับเส้นไหมบริสุทธิ์.............

..

" ฮ้ะ!" ผมชักมือที่เริ่มจะลูบไล้เส้นผมนั้นอย่างไม่รู้ตัวออกมาด้วยความตกใจ

รู้สึกแปลกๆไป

สัมผัสนุ่มนิ่มนั้นยังติดมืออยู่ไม่ยอมจาง

.............................................................................................

" ไลท์คุง วันนี้ดูแปลกๆไปนะครับ " ริวซากิถามผมด้วยคำถามแปลกๆ

"ไม่...ไม่มีอะไรหรอก "

ผมตอบคำถามไปตะกุกตะกัก ริวซากิหันกลับไปง่วนกับคอมพิวเตอร์ต่อ

..

ผมชักมือขึ้นมา สัมผัสนุ่มๆนั้นยังติดอยู่

อยากสัมผัสอีกสักครั้ง..........ความนุ่มลื่นนั้น

.....

" ไลท์! ไลท์คุง" เสียงของใครบางคนเรียกผมให้หลุดจากภวังค์

..

" นายกำลังทำอะไรน่ะ "

สายตากลมโตจ้องมองผมอยู่

..

" เอามือออกไปนะ " เค้าเอ่ยเสียงเยียบเย็น

..

" หา? "

..

มือของผม จับและลูบไล้เส้นผมสีดำกลุ่มหนึ่งไว้

..

ใบหน้าของริวซากิที่หันกลับมาเผชิญหน้ากับผม ห่าง...แค่ชั่วลมหายใจ

" อ่า......... " ผมรีบสะบัดมือออกทันที

ริวซากิยังคงจ้องตาผมอยู่สักพัก ก่อนจะหันกลับไป

.............................................................................................

นี่ก็เป็นอีกคืน ที่อากาศที่รายล้อมตัวลดต่ำลงด้วยอุณหภูมิ

ผมรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่างกาย พยายามซุกตัวลงใต้ผ้าห่ม แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรได้

ที่ข้อมือ......กุญแจมือ

เหล็กอมความเย็นและก่อให้เกิดความหนาวยิ่งไปกว่าส่วนอื่น

...กรุ๊งกริ๊งๆ....

.....โอย เสียงนี้อีกแล้ว....ผมรู้สึกขุ่นข้องใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ และตอบสนองความขุ่นข้องนั้นอย่างไม่รู้ตัว

ผมหันตัวไปยังที่มาของเสียง...............สายตาผมปะทะกับใบหน้าที่หลับใหลอยู่

.........

.........

รู้สึกเหมือนเสียงเข็มนาฬิกาจะขาดหายไปชั่วครู่

..........

เหมือนลมหายใจของผมจะติดขัด และโดยที่ไม่รู้ตัว........

ผมยื่นมือออกไปสัมผัสปอยผมสีดำที่ระไปทั่วใบหน้าขาว

..........

..........

" ชอบมันขนาดนั้นเชียวเหรอครับ "

เสียงเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมๆกับดวงตากลมโตที่ค่อยลืมขึ้นมา

...........

..........

ผมนิ่งไปชั่วขณะ แล้วทันใดนั้น.....................รู้สึกถึงความอุ่น

..........

อะไรบางอย่างที่อุ่นและนุ่มอยู่ที่ข้อมือของผม

..........

มือสีขาวนั้น จับข้อมือของผมไว้

ผมจ้องตาบุคคลที่อยู่ตรงหน้า

และเค้าก็จ้องกลับมาด้วยแววตาบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็น

.........

........

ชั่วครู่ต่อจากนั้น แรงจับจากมือขาวก็ค่อยคลายลง เหลือเพียงแต่นิ้วเรียวที่ค่อยๆออกแรงกดข้อมือของผม...................ให้แนบแน่นลงบนปอยผมนุ่นนั้น

พร้อมๆกับที่เจ้าของนิ้วนั้นค่อยๆหรี่ตาลง

...........

...........

ความจริงแล้ว ผมไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่าควรจะแปลความหมายนั้นว่าอะไร

ในเวลานั้นมีเพียงสัญชาตญาณเท่านั้นที่ทำงาน และแปลความหมายตามที่จิตใต้สำนึกเรียกร้อง

...................

ผมกระเถิบตัวให้เข้าใกล้ริวซากิ.........จนกระทั่งความอุ่นร้อนของลมหายใจปะทะกัน

ปลายนิ้วของผมลูบไล้ไปตามเส้นไหมสีดำนั้นอย่างหลงใหล

.........

....กรุ๊งกริ๊ง.....

ผมไม่แม้แต่จะสนใจเสียงโซ่พวกนั้น แต่ทว่าเมื่อสิ้นเสียงนั้นดวงตานั้นก็หรี่ปรือขึ้น

นิ้วเรียวที่เคยแตะอยู่ที่ข้อมือของผม ก็ย้ายที่ไปพร้อมกับฝ่ามือขาว.........

........มาประกบที่มืออีกข้างของผม

...........37 องศาเซลเซียส คืออุณหภูมิปกติของร่างกายมนุษย์

แต่ความรู้สึกที่สัมผัสอยู่ที่มือข้างนี้ร้อนไปกว่านั้น

............

ผมจ้องตาริวซากิเขม็ง แต่คราวนี้เค้ากลับหลบตา

ผมพลิกฝ่ามือผม ให้ประกบกับฝ่ามือเค้าที่ทาบทับลงมา

............

...........

ทุกอย่างนิ่งสนิท ไม่มีเสียงโซ่มารบกวนอีกต่อไป

ผม ที่เคยหนาวเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ

จนดูเหมือนจะร้อนเกินหน้าคนที่อยู่ตรงหน้า

.........และดูเหมือนว่าผมจะเริ่มหายใจติดขัด

.................................และท่าทางว่าเค้าเองก็เช่นกัน

......

......

......

ผมเลื่อนมืออีกข้างให้ละเสียจากปอยผมสีดำที่น่าหลงใหล

ค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้ร่มผ้าของเสื้อสีขาว

ฝ่ามือของผมสัมผัสถึงความร้อนระอุที่ปะทุขึ้นมาจากทั้งตัวผมเอง และร่างกายนั้น

ผมเลื่อนมือนั้นสะเปะสะปะ

........

มือขาวที่จับมือผมอยู่นั้นยิ่งร้อนขึ้นแล้วบีบมือผมแน่น

ดวงตาเค้าหลับสนิท แต่ริมฝีปากกลับดูเหมือนจะเผยอออกเล็กน้อย

ผมเลื่อนมือไปที่แผ่นหลังแล้ว แล้วออกแรงดัน

ในขณะนี้ร่างกายของเราอยู่ชิดกัน......รู้สึกถึงเสียงหัวใจเต้น

ผมซุกใบหน้าลงกับซอกคอของริวซากิ

...........

" นี่ริวซากิ..." ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

" ถ้านายไม่ห้าม...ชั้น....ชั้น...ชั้นจะ "

ผมเหลือเสียงที่จะทำพูดได้อีกต่อไป เหลือเพียงแต่สัมผัสที่รู้สึกเพียงความร้อนทั่วทั้งร่างกาย

..........

..........ร่างกายของผมเริ่มอยู่นอกเหนือการควบคุม สติของผมเหลือเพียงความสามารถในการรับรู้เท่านั้น

.....กรุ๊งกริ๊งๆ.......

เสียงโซ่บ้านี่ดังขึ้นอีกครั้ง มันปลุกสติผมขึ้นมา....แต่จะผิดไหมถ้าผมจะบอกว่าผมก็ยังคงจะทำในสิ่งที่ทำอยู่ต่อไป

" ด...เดี๋ยว " เสียงหนึ่งดังขึ้น

จะเป็นเพราะไอ้เสียงโซ่บ้านั่นรึเปล่านะที่ปลุกเค้าเช่นกัน และริวซากิก็พูดต่อด้วยคำพูดที่ผมอยากจะบ้า

" ขอโทษนะ ไลท์คุง "

เค้าปล่อยมือที่กุมผมไว้ แล้วพลิกตัวไปอีกด้านหนึ่ง

มือของผมที่สัมผัสแน่นอยู่ที่หน้าท้องระไปกับผิวทั่วบริเวณนั้นเพราะการพลิกตัวของเค้า

และก็พลอยถูกทิ้งไว้ด้านหลัง

ผมมองด้านหลังของริวซากิด้วยความงุนงง และเจียนคลั่ง

ผมเอื้อมมือจะไปจับผมสีดำนั้นอีกครั้ง..........

...........

...........

" ไลท์คุง... " เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

" ถ้าไลท์คุงเป็นคิระ มันคงจะดีกว่าไม่ใช่หรือครับ ที่จะฆ่าผมได้โดยไม่ต้องลังเล"

.........

รู้สึกเหมือนเสียงเข็มนาฬิกาขาดหายไปอีกครั้ง

.........

.........

ผมชักมือกลับ แล้วหันไปอีกด้าน หันหลังให้กับคนที่นอนอยู่เคียงข้าง

...........................................................................................

กร๊ากกกกกกกกกก ครั้งแรกกับการแต่งฟิคลงได(ของexteenแห่งนี้)

สะจายๆๆๆๆๆ ชอบฟิคเรื่องนี้ยังไง(หรืออยากด่าเพราะอารมณ์ค้าง 555) ก็เม้นท์ซ้าน้า

อ๊ากกกกก อย่า! อย่าเพิ่งฆ่าหนู กร๊ากกกกกกกกกก

edit @ 2006/03/18 19:31:28